OVER ARJAN

Ik wil dat mijn verhaal het leven van mensen raakt. Ik heb altijd geweigerd een slachtoffer te zijn. De belangrijkste les die ik tijdens mijn ontvoering heb geleerd, is dat je als persoon zoveel meer kunt dan je ooit had durven denken.

Ik wil mensen hun positiviteit en wilskracht teruggeven. De vertrouwde “schop de achterkant”. Een inspiratie zijn voor verandering in hun leven. Na mijn ontvoering heb ik mezelf op verschillende gebieden ontwikkeld zonder dat ik zeker wist of dat ik het kon. Ik geef al jaren lezingen, ik heb drie boeken geschreven, ik heb een tv programma gepresenteerd en ik ben de co-founder van de stichting free a girl.

BIO

foto: Kunst en Vliegwerk/Gerhard van Roon

Arjan is geboren en getogen in Rotterdam. Hij groeide op in een hecht en warm gezin met nog twee broers en een zus.

Hij voetbalde in zijn jeugd bij Alexandria’66 en bokste bij de bekende Rotterdamse boksschool Theo Huizenaar. Na zijn middelbare school heeft hij een jaar logistiek management gestudeerd maar volgde daarna zijn hart en ging culturele antropologie studeren aan de Radboud Universiteit Nijmegen. Zijn afstudeeropdracht deed hij in opdracht van Artsen zonder Grenzen in een vluchtelingenkamp in Noord Oeganda. Na zijn studie wilde hij dolgraag terug naar het veld om nog meer van de wereld te zien, mensen in nood te helpen en samen te werken met internationale collega’s. Maar was er wegens gebrek aan rampen geen werk te vinden in de noodhulp. Na een korte tijd bij Robeco belde AZG of hij wil voor hun naar het veld toe wilde en zo belandde hij in Tajikistan waar hij bijna twee jaar als logistiek manager werkte. Hij leerde Russisch en ontmoette zijn latere vrouw Amina.

Na nog drie missies in Uzbekistan, Tajikistan en Sierra Leone kon hij als country manager Rusland aan de slag. Een mooie carrière stap om als 32 jarige in het grootste land van de wereld te gaan werken in een van de meest gevaarlijke plekken die er bestond. Helaas werd Arjan slachtoffer van een ontvoering. Maar gelukkig overleefde hij deze zware tijd.

Na zijn ontvoering neemt Arjan eerst wat rust om bij te komen. Na een half jaar begint hij aan zijn boek Ontvoerd dat uiteindelijk een bestseller wordt waarvan er al meer dan 70.000 van zijn verkocht.

Al snel wordt hij geboekt als motivational speaker. Met zijn overlevingsverhaal inspireert velen om ook in beweging te komen om hun leven te veranderen of te verbeteren.

In 2006 trouwt Arjan met zijn Dagestaanse vrouw Amina en vieren zij de geboorte van Anna Sophia

Doctors Without Borders helps people who are in need and need medical help. Regardless of their race, political opinion or religion.

In 2007 schrijft hij het boek Samir. Het gaat over de vraag waarom jongeren radicaliseren en zich aangetrokken voelen tot de jihad. Hij volgt in zijn boek het leven van een tot terrorisme veroordeelde jongere in zijn zoektocht en strijd. Dit als waarschuwing voor wat de samenleving nog te wachten zou staan.

Daarnaast richt hij samen met Yolanthe Cabau, Evelien Hölsken en Roelof van Laar de stichting Free a Girl op. De stichting bevrijdt minderjarige meisjes uit de seksindustrie.

In 2010 volgt zijn derde boek Generatie YEP over de opkomende groep van geslaagde allochtone jongeren die deel gaan uitmaken van het establishment en de kansen die dat met zich meebrengt.

In 2011 en 2012 komen Arabella en Adriana hun gezin verblijden.

Naast spreken richt Arjan zich met collega’s meer en meer op interventies bij bedrijven met workshops en bijvoorbeeld prisonday. https://www.letsbundl.com/event/prison-day-arjan-erkel/

Voor de EO, een Nederlandse omroep, mag hij in 2016 6 afleveringen van de serie Vreemde Tralies presenteren. Het gaat over Nederlandse gevangen die in het buitenland in de gevangenis zitten opgesloten.

In 2017 opent Arjan samen met Amina het guesthouse De Hofboog onder het langste monument van Nederland, de Hofpleinlijn, in Rotterdam.

Vanaf eind 2017 tot 2020 is Arjan samen met Jan Wilm Tolkamp, de laatste gitarist van de popgroep Normaal te zien in theaters door heel Nederland.

MIJN ONTVOERING IN 2002

Je loopt veel risico’s als humanitaire hulpverlener in conflictgebieden, maar je leert ze in de loop van de tijd aan te pakken en neemt altijd voorzorgsmaatregelen. Niettemin werd ik op 12 augustus 2002 door vier gewapende mannen ontvoerd. Met veel geweld haalden ze me in hun auto en brachten me naar een onbekende bestemming. Dit gebeurde in de Russische deelstaat Dagestan. Er volgde een uiterst angstige en verwarrende periode, een periode waarin ik vaak voor mijn leven vreesde op momenten dat ze gaten in de grond begonnen te graven, me in de kofferbak van hun auto dreven en me dagen zonder voedsel of water alleen lieten.

EEN HOK VAN 1,5 BIJ 2M

Gedurende 607 dagen werd ik opgesloten in donkere kelders, zwaar beveiligde slaapkamers en uiteindelijk de langste periode in een donker ondergronds hok van anderhalve meter bij twee meter met als enige gezelschap van de insecten en muizen.

Ik zat nu vijftien maanden in dit hok en ik heb gedurende al die tijd geen gezichten gezien. De zwaarbewapende moslimrebellen die me bewaakten droegen bivakmutsen. Ik werd mentaal heen en weer geslingerd tussen hoop en wanhoop. Naast het verlies van mijn vrijheid, moest ik ook afhankelijk zijn van anderen om me eruit te krijgen. Op de ergste momenten voelde ik me niet alleen, maar ook vergeten.

CONFRONTATIE

Uiteindelijk blijken mensen ongelooflijk capabel te zijn. Ik had het geluk om in leven te blijven door te accepteren, te vermanen, contact te leggen met mijn bewakers en het initiatief te nemen om mijn eigen situatie te verbeteren. Hoewel ik dit nooit meer zou willen meemaken, heeft gevangenschap me verrassende inzichten gegeven. Ik werd gedwongen geconfronteerd met mezelf.

DE VRIJLATING

Op 11 april 2004 werd ik volledig onverwacht vrijgelaten. Ik was fantastisch om weer herenigd te worden met mijn familie en vrienden. Ik ben nog steeds erg dankbaar jegens alle mensen die aan mijn vrijlating werken, zoals premier Balkenende en minister van Buitenlandse Zaken Ben Bot, mijn familie, mijn collega’s van Artsen zonder grenzen, mensen van het ministerie van FA en de Nederlandse ambassade in Moskou .

Ik ben ook erg dankbaar voor de geweldige steun van gewone Nederlanders die ik niet kende. Hun warmte en vriendelijkheid hielpen me om mijn leven terug te krijgen,

MIJN VERHAAL

Ik heb op de harde manier geleerd dat ik mezelf kan verrassen, mezelf overtreffen en veel meer macht en invloed heb dan ik ooit had gedacht.

Van augustus 2002 tot april 2004 hebben gewapende en gemaskerde moslim-rebellen in Dagestan me gevangen onder ontzettende omstandigheden gedurende 607 dagen. Mijn gijzelaarssituatie was een lange strijd tegen onzekerheid, stress, gebrek aan duidelijkheid, eenzaamheid, wanhoop en gebrek aan vertrouwen, veiligheid en comfort.

Elke dag kan mijn laatste zijn. Al snel realiseerde ik me dat ik al het mogelijke moest doen om het beste uit de situatie waarin ik was te maken door een connectie te zoeken met mijn ontvoerders en door constant te reflecteren op mijn eigen gedrag.

Werken aan veiligheid, vertrouwen en mogelijkheden in plaats van het te verergeren door negativisme en vijandigheid, daagde ik mezelf elke dag uit. Ik heb geleerd om mijn eigen grenzen te verleggen. Ik heb geleerd wat geduld, discipline en doorzettingsvermogen echt betekenen. Maar ik heb ook ervaren hoe het is om geen tranen meer te hebben om te huilen. Ik heb ervaren wat empathie kan doen tussen wederzijdse relaties. Het heeft me geholpen om te overleven.

WIL JE MIJN VERHAAL VERDER LEZEN?

©2019 Arjan Erkel all rights reserved | Design by Plush Global Media

Login met je gegevens

Je gegevens vergeten?